Category Archives: Trans-Siberian Railway
เทือกเขาอัลไต: พิชิตทะเลสาบสีฟ้า

เทือกเขาอัลไต: พิชิตทะเลสาบสีฟ้า

เริ่มต้นวันใหม่ด้วยการ ‘เถียง’

เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นตอน 9.15 ฉันเดินออกมาก็เห็นคุณแม่กำลังพยายามตั้งเตาทำอาหาร ส่วนคุณพ่อกำลังพัดกองไฟ ฉันเดินเข้าไปช่วยหักกิ่งไม้แห้งใส่ลงไปในกองไฟบ้าง ช่วยคนอาหารในหม้อบ้าง หลังจากนั้นได้สัก 20 นาที อเล็กซ์ก็เดินออกมาจากเต็นท์ และแล้วการถกเถียงกันก็กลายเป็นฉากเริ่มต้นของวันใหม่…

“I don’t understand why we have to cook all the time. It’s better to travel alone.” อเล็กซ์เริ่มโวยวายแต่เช้า

Continue reading

Related Posts:

เทือกเขาอัลไต: วันที่แสนจะยุ่งเหยิง

เทือกเขาอัลไต: วันที่แสนจะยุ่งเหยิง

เวลา 7 โมงเช้าฉันได้ยินเสียงคนเปิดเต็นท์ สงสัยว่าคงเป็นอีวานกับทันย่า ฉันพยายามข่มตาหลับต่อไปเพราะฉันยังไม่ได้นอนมาตั้งแต่เมื่อคืน ฉันรู้สึกเหนื่อยและเพลียมาก ฉันนอนพลิกตัวไปมาพยายามหามุมที่อุ่นที่สุด ผ่านไปสักพักฉันรู้ว่าถึงนอนในนี้ต่อไปมันก็คงไม่อุ่นขึ้น สู้ฉันลุกออกไปเดินข้างนอกยังจะดีกว่า คิดได้ดังนั้นฉันก็เปลี่ยนชุด เก็บถุงนอนแล้วเปิดเต็นท์ออกไป

“Morning! How did you sleep?” คุณแม่ตะโกนทักมาแต่ไกล

“Morning!” ฉันทักทาย

ฉันไม่รู้จะตอบอย่างไร ฉันเกรงใจ จนกระทั่งอเล็กซ์ตื่นขึ้นมาแล้วมาถามฉันว่าฉันนอนเป็นอย่างไรบ้าง ฉันถึงจะเล่าให้เขาฟังว่าฉันไม่ได้นอนเลยทั้งคืน…

Continue reading

Related Posts:

เทือกเขาอัลไต: เกือบจะถึง… แต่ยังไม่ถึง

เทือกเขาอัลไต: เกือบจะถึง… แต่ยังไม่ถึง

สมาชิกใหม่

เสียงเปาะแปะของสายฝนที่ตกลงกระทบผืนผ้าใบของเต็นท์ปลุกฉันตื่นขึ้นมาแต่เช้า ความกังวลกลายเป็นความจริง ฝนตกลงมาแล้ว พวกเรารีบกระวีกระวาดวิ่งเก็บเต็นท์กันจ้าละหวั่น แต่หลังจากที่ทุกอย่างถูกม้วนเก็บใส่ถุงเรียบร้อย ฝนก็หยุดตกเอาดื้อๆ ฟ้ากลับมาสว่างสดใสอีกครั้ง ไม่รู้ว่าฉันยังมีโชคอยู่ หรือเทพเจ้าแห่งฟ้าฝนกำลังล้อฉันเล่นกันแน่

หลังกินอาหารเช้ากันเรียบร้อย สิ่งแรกที่ต้องทำ คือ การเอารถไปซ่อม รถคันนี้มีอายุยืนนานเกือบเท่าอายุฉัน รถโซเวียตนี่ทนนะ แค่เปลี่ยนนู่นนิดนี่หน่อยก็วิ่งปร๋อได้เหมือนเดิม

หลังจากซ่อมรถเสร็จ พวกเราขับกันต่อไปอีกหลายร้อยกิโลกว่าจะถึงปลายทางที่เมืองคูไร(Kurai) ที่นี่เรามาเจอกับแพทริคและมิค่า คู่รักชาวเยอรมันที่ไปนอนอยู่ที่บ้านของอเล็กซ์เมื่อสองอาทิตย์ก่อน พวกเขามีภารกิจปั่นจักรยานไปจนถึงมองโกเลีย!  สรุปแล้วว่าตอนนี้พวกเรามีกัน 6 คนที่จะไปพิชิตเทือกเขาอัลไต

4 Yellow Field on the way

4 road

ทิวทัศน์ระหว่างทาง

ในระหว่างที่ฉันยืนคุยกับมิค่าและแพทริค อยู่ดีๆอเล็กซ์ก็เดินมาพร้อมกับสีหน้าไม่สบอารมณ์แล้วพูดว่า

“They said it’s too late, they want to camp here tonight”

Continue reading

Related Posts:

เทือกเขาอัลไต: ‘ปล่อยวาง’ คำพูดง่ายๆแต่ทำได้ยาก

เทือกเขาอัลไต: ‘ปล่อยวาง’ คำพูดง่ายๆแต่ทำได้ยาก

เช้านี้พวกเราเคลื่อนขบวนออกเดินทางกันตอนเที่ยงตรง คุณแม่เตรียมของกินไปเต็มกล่องหลายใบ มีทั้งของสดของแห้ง มีผักสลัดด้วยอีกต่างหาก กล่องแต่ละใบถูกลำเลียงลงไปใส่รถคันเล็กๆของครอบครัวที่จอดอยู่หน้าบ้าน กระเป๋าเป้ 2 ใบขนาด 85 ลิตรถูกจับอัดลงไปหลังรถ ทั้งแผ่นปูพื้นที่ถูกม้วนจนแน่นก็ตามลงไปติดๆ เมื่อหลังรถไม่เหลือที่แล้ว ข้าวของที่เหลืออยู่ทั้งหมดก็ถูกนำมาจัดวางอยู่เบาะหลัง ฉันกับอเล็กซ์ต้องนั่งเบียดกันอยู่ฝั่งหนึ่ง เพราะอีกฝั่งหนึ่งเป็นที่ของเป้อีกสองใบ กล่องอาหาร 2 กล่อง และกีตาร์อีก 1 ตัว ไม่น่าเชื่อสุดท้ายแล้วข้าวของทุกอย่างจะสามารถเข้าไปอยู่ในรถคันนี้ได้

ปาฏิหาริย์!

Continue reading

Related Posts:

เทือกเขาอัลไต: การตัดสินใจ

Decision, Decision, Decision

เป้าหมายของการมาที่เมืองบาร์เนาครั้งนี้ คือ การไปพิชิตเทือกเขาอัลไต จริงๆแล้วฉันไม่เคยมีความคิดนี่อยู่ในหัวมาก่อน จนกระทั่ง ‘ทะนุด’ หนุ่มไทยที่รักการเดินทางเป็นชีวิตจิตใจซึ่งได้เคยมาที่นี่แล้วเมื่อ 5 ปีก่อน ได้มาเกลี้ยกล่อม เอารูปภาพมาล่อ แถมยังแนะนำครอบครัวของอเล็กซ์ให้ฉันมาพักอีก จนเรียกได้ว่าจากที่คิดว่าจะไม่มาเพราะกลัวลำบาก กลายเป็นว่ายอมมาถึงแม้ว่าจะยังกลัวความลำบากอยู่ก็ตาม เมื่อโอกาสมาวางไว้หน้าประตูขนาดนี้แล้ว จะให้ปิดประตูหนีก็คงน่าเสียดาย

บ่ายวันนี้หลังอาหารกลางวัน อเล็กซ์นั่งเช็คสภาพอากาศบริเวณเทือกเขาอัลไตให้ฉัน ยิ่งเช็คคิ้วก็ยิ่งขมวด เอาล่ะสิ…

“It’s going to rain for the next two weeks.” เขาหันมาบอกฉันเสียงเครียด

Continue reading

Related Posts: